In een stedenbouwkundig (deel)plan Tanthof-West van de gemeentelijke Dienst Stadsontwikkeling ontwierpen de toenmalige stadsarchitect van Haarlem, Wiek Röling, en Fons Verheijen ieder ruim honderd woningen. De gemeente vroeg de bouwer/ontwikkelaar een 'minder traditioneel, liefst uitgesproken modern - plat en wit - wijkje te bouwen'. Dat is er gekomen, maar niet zonder strijd tussen de architecten en de ontwikkelaar. Die vroeg zich voornamelijk af of huizen zonder kap wel verkoopbaar zouden zijn. In een deel van de woningen bevocht Röling in plaats van de standaardindeling van de bouwer, toepassing van een plattegrond die ruimtelijkheid (licht midden in het huis), flexibiliteit (maximale inrichtingsvrijheid voor de bewoners, de mogelijkheid tot een dakopbouw) en functionaliteit (eetkeuken, rechte steektrap om makkelijker te verhuizen) bood. De heldere uitstraling van deze architectuur, die duidelijk geďnspireerd is op de beroemde nieuw zakelijke 'Siedlungen' uit de jaren '20 van de vorige eeuw, is het fraaist te zien bij de acht vrije sectorwoningen aan de Chinalaan.
